சிவவாக்கியர் பாடல் - 88

88. இறைவனா லெடுத்தமாடத் தில்லையம் பலத்திலே
அறிவினா லடுத்தகாய மஞ்சினா லமைந்ததே.
கருவிநாத முண்டுபோய்க் கழன்றவாச லொன்பதும்
ஒருவரா யொருவர்கோடி யுள்ளுளே யமர்ந்ததே.


தில்லை அம்பலத்திலே உள்ள இறைவன் நீர், நிலம், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐம்பூதங்களை எடுத்து மனித உடலை அறிவினால் சமைத்தான். கண்கள் இரண்டு, காதுகள் இரண்டு, மூக்குத் துளைகள் இரண்டு, வாய், சிறுநீர்த் துளை, மலத் துளை ஆகிய ஒன்பது வாயிலையும் ஒருசேர அடைக்கும் வல்லமை கோடியில் ஒருவரே!

திருமந்திரம்
***********
ஒன்பது வாசல் உடையதோர் பிண்டத்துள்
ஒன்பது நாடி யுடையதோ ரோரிடம்
ஒன்பது நாடி ஒடுங்கவல் லார்கட்கு
ஒன்பது காட்சி யிலைபல வாமே

ஒன்பது துளைகளை உடைய இவ்வுடலிலே ஒன்பது நாடிகள் ஊடாடும். இந்த நாடிகளை கபாலக் குகையின் நாற்சந்தியில் ஒடுக்குவதுதான் ஒன்பது வாயில் அடைப்பதாகும். இங்கு காட்சிகள் என்பது உணர்வுகளைக் குறிக்கும்.

ஞானக் குறள்
*************
ஒன்பது வாசலுமொக்க வடைத்தக்கா
லன்பதி லொன்றா மரன்.

குருபிரான் சுட்டிக்காட்டும் (சூக்கும) வாயில்கள் ஒன்பதையும் (நவத்துவாரம்) அடைத்தால் ஐம்பது பீசங்களோடு ஐம்பத்தி ஒன்றாகச் சிவன் இருப்பான்.

இவ்வைம்பத்தொன்றுமே, சிதம்பர இரகசியமாகும்.

"ஈறுசெய் மூலமதில் நாலதாகும் எண்ணரிய லிங்கத்தே ஆறதாகும்
கூறியதோர் ஆலடியில் பத்ததாகும் குறிப்புடைய முக்கோணத்தில் - பனிரெண்டதாகும்
பேரரிய காலதனில் பதினாறதாகும் பேசரிய வாயதனில் ரெண்டதாகும்
மாரிலாக் குருபதத்தே ஒன்றதாகும் மன்னிய சீரட்சரங்க ளன்பத்தொன்றே
குருபதத்தி லொன்றென்பதே பரமசிவமாகும்."

சாதி எப்படி வந்தது?

சாதி எப்படி வந்தது?
அளவற்ற் செல்வமிருந்தால் அதை ஏழைக்கு கொடுப்பதா?
யோகியின் நிலை என்ன?

பட்டினத்தார் சொல்வதென்ன?

கடவுள் யார்?

கடவுள் யார்?
அவனை எப்படி உணர்வது?
சிற்றின்பம் என்றால் என்ன?
பேரின்பம் என்றால் என்ன?
பட்டினத்தாரின் பதில் என்ன?

குறவஞ்சி.com

அன்புடையீர்,
என் படைப்புக்கள் அனைத்தையும் ஒருங்கே காண வாருங்கள்:

குறவஞ்சி.com

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி (31 - 35)

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி (31 - 35)
*****************************************

31.எங்கும் பரந்த பெரும் பொருளென்னடி சிங்கி? - அது
அங்கிங்கு மெங்குமாய்க் கண்ட பெருவெளி சிங்கா.

எங்கும் பரந்த பெரும் பொருள் என்னடி சிங்கி?

அது அங்கு, இங்கு எங்குமாய்ப் பரந்த சிதாகாயப் பெருவெளி சிங்கா!

32.அண்ணிணு மெண்ணம் அழியாப் பொருளென்ன சிங்கி - இரு
கண்ணையு மூட இருளழி யாப்பொருள் சிங்கா!

எண்ணமாகிய நினைவு கிட்டினாலும் அழியாத பொருள் என்னடி சிங்கி?

அது கண்களை மூட இருக்கும் இருள்தானடா சிங்கா! (கன்ஸூல் மஹபியா)

33.ஆங்கார வுடலுக்கு ஆணியா னென்னடி சிங்கி? - அது
ஓங்கார மூலத்தின் உள்ளொளி யல்லவோ சிங்கா!

ஆங்காரம் நிறைந்த உடலுக்கு ஆதாரம்(ஆணி) என்னடி சிங்கி?

அது பிரணவமாம் ஓங்கார மூலத்தின் உள்ளே இருக்கும் ஒளியே சிங்கா!

34.ஆணியாய் வந்த அரும்பொரு ளென்னடி சிங்கி? - அது
தோணிய சற்குரு முதனாம மல்லவோ சிங்கா!

ஆதாரமாய் வந்த அரும்பொருள் என்னடி சிங்கி?

தோன்றிய சற்குருவின் முதல் பெயரல்லவோ(சீவ) சிங்கா!

35.இந்தப் பொருள் வந்த தெந்த வழியடி சிங்கி? - அது
அந்தக் கதிமதி வந்த வழியடா சிங்கா!

கதி = பிறப்பு; மதி = அறிவு.

இந்த சீவன் வந்தது எந்த வழியடி சிங்கி?

அந்த அறிவு பிறந்து வந்த வழியடா சிங்கா!

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி (21 - 30)

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி (21 - 30)
*****************************************

21."ஆசைகொண் டுநம்மை யாட்டுவா ராரடி சிங்கி? - அது
அக்கினி வாயுநீர் மண்ணின் மகிமையே சிங்கா!"

ஆசைகொண்டு நம்மை இப்படி ஆட்டிப் படைப்பவர் யாரடி சிங்கி?

ஐம்புலன்களில் ஆகாயம் தவிர எஞ்சி நிற்கும் அக்கினி, வாயு, நீர், மண் ஆகியவைதானடா சிங்கா!"

22."ஆசைபா சப்பலன் அனுபோகம் ஆரடி சிங்கி? - அது
அங்கம் பொருந்திய பங்குமண் அல்லவோ சிங்கா!"

ஆசை, பாசம் முதலியவைகளின் பலன்களை அனுபவிப்பது(அனுபோகம்) யாரடி சிங்கி?

மண் தத்துவத்தாலாகிய அங்கங்கள் பொருந்திய உடல்தானடா சிங்கா.

23."தன்னை அறியுந்தலமேதடி சொல்லடி சிங்கி? - அது
கண்ணிடையான நடுநிலை யல்லவோ சிங்கா!"

தன்னை அறியும் தலம்(இடம்) எதடி சிங்கி?

கண்களிடையேயான ஐம்புலன்களும் சந்திக்கும் இடமேதானடா சிங்கா.

24."என்னவிதமாகத் தன்னையறிவது சிங்கி? - அது
தன்னவன் றாய்தந்தை யாகிநா மானது சிங்கா!"

தன்னையறிவது எப்படி சிங்கி?

தன்னுடைய தாய் தந்தையையும் ஆகி, நாமுமாகிய விந்து தானது சிங்கா.

25."இறையை அறிவதிங் கெப்படிச் சொல்லடி சிங்கி? - அது
இறையெங்கு நின்றாடுந் தன்நினை வாகுமே சிங்கா!"

இறையை அறிவது எப்படி சிங்கி?

இறை எங்கும் நின்றாடும் தன்னுடைய நினைவுதானடா சிங்கா!

26."என்னுள் விளங்குந் தவமென்ன சொல்லடி சிங்கி? - அது
தன்னை மறந்து தவத்தி லிருப்பது சிங்கா!"

தவம் என்றால் என்னடி சிங்கி?

உணர்வை நினைவினில் நிறுத்தித் தன்னையும் மற்றவற்றையும் மறந்து இருப்பதுதான் தவம்.

27."என்னவிதமாகத் தன்னை மறப்பது சிங்கி? - அது
ஒன்றைப் பொருந்தி ஒடுங்கியிருப்பது சிங்கா!"

தன்னை மறப்பது எப்படியடி சிங்கி?

நினைவில் உணர்வை ஒன்றினால் மனமடங்கும். அந்த ஒடுக்கம் தன்னை மறக்கச் செய்யும் சிங்கா.

28."என்னவிதமாக ஒன்றைப் பொருந்தலாம் சிங்கி? - அது
எல்லாம் மறந்து இருளா யிருப்பது சிங்கா!"

ஒன்றைப் பொருந்தும் வழி என்னடி சிங்கி?

எல்லாவற்றையும் மறந்து இருளில் மூழ்கி இருப்பது சிங்கா.

29."ஒன்றென்று சொன்ன உயர்நிலை என்னடி சிங்கி? - அது
உன்னா லுதிப்பல முன்னால் நினைவடா சிங்கா!"

ஒன்று என்று சொன்ன உயர்நிலை என்னடி சிங்கி?

உயர்நிலை நினைவுதானடா சிங்கா.

30."கன்னி யெழுந்து கலந்திடம் எவ்விடஞ் சிங்கி? - சில
முன்னியெழுந்த உயிர் நிலை யல்லவோ சிங்கா!"

வாலைக் குமரியாம் மனோன்மணி எழுந்து கலந்தது எந்த இடம் சிங்கி?

அது முதன்முதலில் உதித்த உயிர்நிலையே சிங்கா.

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி ( 11 - 20)

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி ( 11 - 20)
*****************************************

11."முன்னே முளையாய் முளைத்திடம் எவ்விடஞ் சிங்கி? - அது
மூளை முனையிரு கண்ணிக ளல்லவோ சிங்கா!"

முதன் முதலில் முளையாய் முளைத்த இடம்எது சிங்கி?

மூளையின் முனையில் கண்ணிகளாய்த் தொங்கிகொண்டிருக்கும் கண்களடா சிங்கா.

12."முன்னே யுருவாய் முடிந்திட மெவ்விடம் சிங்கி? - அது
பெண்ணாணு மாகப் பிறந்த தலமடா சிங்கா!"

உருவாகி உடலெடுத்து முடிந்தது எவ்விடம் சிங்கி?

பெண்ணும் ஆணுமாய் பிறக்கும்போது வெளிவரும் இடமடா(தலமடா) சிங்கா.

13."இந்த வுடலுக்கு வேரென்ன தூரென்ன சிங்கி? - அது
இந்த வுடலுக் குயிராதி மூலமே சிங்கா!"

இந்த உடலுக்கு ஆரம்பமும் முடிவுமென்ன சிங்கி?

இந்த உடலுக்கு உயிர் ஆதிமூலமே (விந்து சக்தி) சிங்கா.

14."இந்த வுடலுக் குயிர்வந்த தெப்படி சிங்கி? - அது
தொந்தி நடுக்குழி தொப்பூழ் வழியடா சிங்கா!"

இந்த உடலுக்கு உயிர் வந்ததுஎப்படி சிங்கி?

அம்மையின் வயிற்றின் நடுக்குழியா தொப்பூழ் கொடி வழி வந்ததடா சிங்கா.

இதன் வழியாக அன்னையின் வயிற்றினுள்ளே பரிபூரணமாயிருந்தது பிண்டம் மட்டுமே. குழந்தையாக வெளிவந்தவுடன் அன்னையின் தொப்பூழ் கொடியின்மூலம் அடிக்கும் சிவ்வென்ற மூச்சுக் காத்துதான் குழவிக்கு உயிர்.

இதை எவ்வளவு எளிதாக விளக்கியுள்ளார் பீரு முகமது அவுலியா.

15."இந்த உடலுக்கு உயிரெங்கே நின்றது சிங்கி? - அது
அந்தர மாயண்டமாக்கொடி யல்லவோ சிங்கா!"

இந்த உடலுக்கு உயிர்எங்கே நின்றது சிங்கி?

அந்தரத்தில் தொங்கும் முட்டையையும் குழந்தையையும் பிணைக்கும் கொடி அல்லவோ சிங்கா.

16."இந்த வுடற்கனி எந்தக் கொடிக்கனி சிங்கி? - அது
முந்திய கொப்பூழு மாக்கொடி யல்லவோ சிங்கா!"

என் உடல்எந்த கொடியின் கனி சிங்கி?

இது முந்திய(உன்தாயின்) கொப்பூழு கொடிதான் சிங்கா.

17."மாக்கொடி யென்பதை மானிடர்என்சொன்னார் சிங்கி?
மட்டிலடங்காத மாகலி மாவடா சிங்கா!"

மாக்கொடி(தாயின் கொப்பூழ் கொடி) யென்பதை மானிடர் என் சொன்னார் சிங்கி?

கட்டுக்கு அடங்காத நஞ்சுக் கொடிஎன்றார் சிங்கா.

"மட்டிலடங்காத மாகலி மாவடா சிங்கா!"

இதை "மட்டிலடங்காத மா "கலிமா" வடா சிங்கா!"எனக் கூறுவோரும் உண்டு.

கலிமா : "லா இலாஹ இல்லல்லாஹூ - முஹம்மதுர் ரஸுலுல்லாஹி."

18."எந்த வழியினால் வந்தோ முலகினில் சிங்கி? - அது
எல்லா முடிந்த பொருள்வழி யாமடா சிங்கா!"

எந்த வழியினால் வந்தோ முலகினில் சிங்கி?

அது எல்லா முடிந்த பொருள்வழியாம் (செய்த வினைகளுக்குத்தக்கவாறு) இந்த உலகினில் வந்தோமடா சிங்கா.

19."முன்னே அறிவால் அறிவகை என்னடி சிங்கி? - அது
முன்சுடர் மூன்று முடலுயி ராத்துமா சிங்கா!"

அறிவை அறியும் வகைஎன்னடி சிங்கி?

சூரிய, சந்திர, அக்கினிச் சுடர் மூன்றும் சேர்ந்த உடல் உயிர் ஆத்துமாவால் அறியலாம் சிங்கா.

20."பின்னே ரறிவர்க ளொன்றான தெப்படி சிங்கி? - அது
பேதகமற்ற பெருவெளி யானது சிங்கா!"

அறிவை உணர்ந்த பின்னே அறிவர்கள் ஒன்றானதெங்கே சிங்கி?

பேதமேயில்லாத சிதாகாசப் பெருவெளியில் சிங்கா.

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி ( 1 - 10 )

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி ( 1 - 10 )
*****************************************
1."ஆதிக்கு முன்னம நாதியு மென்னடி சிங்கி?
அந்தக் கருக்குழி முந்த இருளறை சிங்கா."

ஆதி = ஆ(ன்மா) + தீ(வெப்பம்)
அநாதி = அந்(த)+ ஆதி = அந்தாதி
கரு = எண்ணம், நினைவு, சலனம்

ஆதியாகிய இறைக்கு முன் அநாதி என்பது என்னடி சிங்கி?

அந்தஎண்ணம், சலனம் ஆகியவை தோன்றுமிடமாகிய தலைக்குள்ளே இருக்கும் கருக்குழிக்கு உள்ளே இருக்கும் இருட்டு அறைதான் சிங்கா!

2. "ஆதியாய் வந்த அரும்பொரு ளேதடி சிங்கி?
சோதியி லாதி சொரூபா யெழுந்தது சிங்கா"

ஆதியிலே வந்த அரிய பொருள்என்னவெனில் சோதியில் ஆதி சொரூபமாம் விந்துவேயாம் .

3."சோதியி லாதி சொரூபமான தெப்படி சிங்கி? - அது
வேதமாம் முப்பொரு ளொன்றாய் முடிந்தது சிங்கா!"

அதுஎப்படி ஆதி சொரூபமானது சிங்கி?

பதி, பசு, பாசம் ஆகிய முப்பொருளும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்த ஆன்மாவைப் படைக்கும். ஆன்மா வேதமாம் அறிவை அடையும்.

4."முப்பொரு ளென்று நீமுன் சொன்ன தாரடி சிங்கி? - அவர
அப்பனு மாயிர மாதியாம் நாமடா சிங்கா!"

முப்பொருளென்று முன்னே சொன்னது யாரடி சிங்கி?

பதி,பசு,பாசம் கூடிய அப்பனும், ஆயியும் ஆயிரம் உயிருக்கு ஆதியாம் நாம் தானடா சிங்கா.

5."எப்படி யுலகில் இப்படி யுருவானோம் சிங்கி? - அது
அப்பன் தன் னட்புக்கு ஒப்பியதாலே சிங்கா!"

எப்படி உலகில் இப்படி உருவானோம் சிங்கி?

அப்பனும் ஆயியும் நட்பினால் இணைவவதற்கு ஒப்பியதாலே சிங்கா.

6."பராப ரத்தினிற் பஞ்சவ னமேது சிங்கி? - அது
வேராகித் தூரான விந்து நிறமடா சிங்கா!"

இந்த உலகினில் ஐந்து வர்ணம்எது சிங்கி?

அது வேராகி, தூரான, ஆதியான விந்துவின் நிறமடா சிங்கா.

7."ஒன்றுக்குள் ஐவர் உண்டான தெப்படி சிங்கி? - அது
ஒன்றோடே ஒன்றாக ஓடி இணைந்தது சிங்கா."

ஒரு உடலினுள் ஐம்பூதங்கள் உண்டானது எப்படி சிங்கி?

அவைகள் ஒன்றோடு ஒன்றாக ஓடி இணைந்ததால்தான் உருவாகிய ஒன்று உடலானது சிங்கா.

8."மூலக் குகைக்குள்ளே முச்சுடரே தடிசிங்கி? - அது
நாதத்தி லைம்பூதம் நன்பா யுதித்தது சிங்கா!"

ஐம்பூதங்களையும் அடக்கி விந்து நாதத்தில்ஏற்றினால் அதுதான் மூல(கபால)க் குகைக்குள்எரியும் சூரிய, சந்திர, அக்கினி கலைகளல்ஏற்படும் முச்சுடரே

9."மூலக்கிழங்கு முளைத்திடம் எவ்விடஞ் சிங்கி? - அது
நாதத்திலான நடுநிலையல்லவோ சிங்கா!"

மூலக் கிழங்கு (விந்து) முளைக்குமிடம் எங்கே சிங்கி?

அது விந்து நாதத்தின் நடு(ப்பகுதி) நிலை அல்லவோ சிங்கா. அதுவே கபாலத்தின் நடுப் பகுதி. ஐம்புலன்களிருந்தும் உள்புறமாகக் கோடுகள் வரைந்தால் அது உள்நாக்குப் பக்கத்தில் வெட்டும். அந்த இடம்தான் சிங்கா.

10."மூலக் குகையெனுங் கோட்டைக் கரசர் யார்சிங்கி? - அது
முப்பொருள் ஒன்றாய் முடிந்த நினவடா சிங்கா!"

கபாலக் குகையெனும் மூலக்குகைக்கு அரசர் யாரடி சிங்கி?

பதி, பசு, பாசம் ஆகிய மூன்று பொருட்களும் ஒன்றாய் இணைந்து முடிந்த "நினைவு" தான் அது சிங்கா.

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி - காப்பு

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி
****************************
காப்பு
*******
பொன்னுலகு பொருந்துமனப்
பொருளறியத் தனமறிய
மின்னுலகில் மெய்ஞானம்
விளங்ககுற வஞ்சிதனை

உன்னாமற் றன்னினைவின்
உன்னி யுதிப் பொருநான் காய்த்
தன்னிறையைத் தன்னினை வாய்த்
தரிப்பதுவே காப்பாமே.

மனப்பொருள் அறிய மெய்ஞானம் விளங்கக் குறவஞ்சியின் நாமம்தனைத் தன் நினைவில் வைத்துத் தன் இறைவனைத் தன் நினைவாய்த் தரிசிப்பதுவே காப்பாம்.

ஞானரத்தினக் குறவஞ்சி - முன்னுரை

பீரு முகமது ஞான ரத்தினக் குறவஞ்சி
******************************************
முன்னுரை
************
காலத்தால் மூத்த தமிழக சூபிக் கவிஞர் பீரு முகமது அப்பா. அப்பா என மரியாதையுடன் அழைக்கப்பட்டவர். சிறந்த இறைநேசச் செல்வர். திருக் குர் ஆனின் உன்னத புகழ் அனைத்தையும் தம் மெய்ஞானக் கவிதைகளின் வாயிலாக மக்களுக்குத் தந்தவர். யாரும் எளிதில் விளங்கிக் கொள்ளும் வண்ணம் பாடல்கள் எளிமையானவை.

பீர் என்பது இசுலாமிய சூபித்துவத்தில் ஆன்மிகக் குரு. முகமது என்பது ஸல்லல்லாஹூ அலைஹி வஸல்லம் நபிப் பெருமகனாரின் திருப்பெயர்.

திருநெல்வேலி மாவட்டம் தென்காசி வட்டம் கணிகபுரத்தில் சிறு மலுக்கர் என்னும் பெரியாரின் மைந்தனாக அவதரித்தார்.

"தென்காசி நாடு சிறுமலுக்க ரென்னுமவர்
தன்பால னிக்கதையைச் சாற்றினான்" (ஞானப் புகழ்ச்சி)

"சிறுமலுக்க ரீன்ற தவச் சிறப்ப்டைய பீர்முகம்மது" (ஞானக் குறம்)

அப்பா அவர்கள் பிறந்த ஆண்டு இன்னும் கணிக்க முடியாமலே இருக்கிறது. அவரின் படைப்புக்களை வைத்து அவர் கி.பி. பதினேழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர் எனக் கூறலாம்.

இளமையிலேயே ஞானக் கருத்துக்களில் ஈடுபாடு உடையவராய் விளங்கிய அவர், தென்காசியைச் சேர்ந்தவராயிருப்பினும் தன் வாழ்நாளில் பெரும் பகுதியைக் கேரள மாநிலத்தின் கொச்சிப் பகுதியைச் சார்ந்த மலைப் பகுதிகளில்தான் வாழ்ந்தார். இதன்பின் யானை மலைக் காட்டுப் பகுதிகளில் தவம் இருந்தார். அப்போதுதான் சூபிக் கருத்துப் பெட்டகமாம் பல நூல்களை எழுதியதாகத் தெரிகிறது.

மெய்ஞானச் சர நூல், ஞான மலை வளம், ஞான ரத்தினக் குறவஞ்சி, ஞான மணி மாலை போன்றவைகளை எழுதியதாகத் தெரிகிறது.

அப்பா அவர்கள் நீண்ட காலம் தங்கியிருந்த கேரளத்தின் ஒரு இடத்திற்கு இன்னமும் பீர்மேடு (இடுக்கி மாவட்டம்) எனும் பெயர் நிலவுகிறது. இறுதியில் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் தக்கலைப் பகுதிக்கு வந்து சிலகாலம் இருந்து ஞானம் உபதேசித்தார்; பின்னர் இறுதி நாளும் தக்கலையிலேயே முடிந்தது.

மனம் என்பது ஆன்மாவா?

மனம் என்பது ஆன்மாவா?
*****************************
மனம்:
*******
முதலில் இந்தியச் சிந்தனை மரபில் மனம் என்றால் என்ன என்று
பார்க்கலாம். நம் முன்னோர் மனதை உள்ளுறுப்பு (அந்தக்கரணம்)
என்று கூறினார்கள். எப்படி மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி ஆகிய
ஐம்பொறிகளும் வெளியுறுப்புகளோ, இவற்றிலிருந்து வரும் அனுபவ
ங்களைப் பெறும் மனமும் ஓர் உறுப்பே. அது ஆறாவது உறுப்பு.

ஆனால் மனத்தை 'ஸ்விட்ச் ஆ·ப்' செய்துவிட்டால், மற்ற உறுப்புக
ளின் அனுபவங்களை நாம் பெறுவதில்லை. உதாரணமாக, நாம் தீவி
ரமாக யோசிக்கும்போது, நமக்கு இசை கேட்பதில்லை, பூவின் மணம்
தெரிவதில்லை என்பது போல. எனவே இந்த ஆறாவது உறுப்பு
இல்லாவிட்டால் மற்ற ஐந்து உறுப்புகளின் செயல்கள் பலனளிக்கா.

மனம்தான் இவற்றின் ஓட்டுநர்.

இதன் பொருள் என்னவென்றால், எவ்வாறு ஐம்புலன்களும் உடலின்
உறுப்புகளோ, அவ்வாறே மனமும் ஆறாவது 'உள்' உறுப்பு. அவ்வளவுதான்.
'இந்த உடல்தான் நான்' என்ற எண்ணம் இருக்கும்வரை
ஞானம் வாய்க்காது. மனமும் உடல்தான் என்றபின், மனமும் நானல்ல.

ஆனால் ஐந்து பொறிகளின் வழியே மனம் வெளிநோக்கிப் பாய்ந்து
கொண்டே இருக்கிறது. வெளிநோக்கிப் பாயும் மனம் இறைவனை
அடையாது. அதாவது ஞானத்தை அடையாது. மனத்தை உள்நோக்
கித் திருப்ப வேண்டும்.

மேற்கத்திய விஞ்ஞானத்தில் மனம் அறிவு இரண்டும் ஒன்றுதான். எல்லாமே
மூளையில் இருப்பவைதாம். அதாவது, புலன்களின் உணர்
வுகளுக்கான சமிக்ஞைகளைப் பெறுவது மூளைதான். ஒவ்வொரு வகை உணர்
வுக்கும் மூளையில் ஒவ்வொரு மையம் இருக்கிறது என்பார்கள்.

இந்தியச் சிந்தனையில் மனத்தை மூன்றாகப் பிரித்தார்கள்:

1. சித்தம்: (Mind) உணர்வுகளின் தொகுதியான பகுதி.
2. புத்தி: (Intellect) அறிவு.
3. அகங்காரம்: (Ego) ஆணவம். 'நான்', 'என்னுடையது' என்று எ
ண்ணவைப்பது.

மனம் என்பது எண்ணங்களின் தொகுதி. எண்ணங்கள் இல்லையேல்
மனம் இல்லை. இந்த மனம்தான் நாம் எது இல்லையோ அதை
யெல்லாம் நான் என்று நினைக்க வைக்கிறது. பாரதியின் ஞான ரதம்
படித்தீர்களானால் 'சத்தியலோகத்துக்குள் நுழையவேண்டுமென்றால்
மனத்தோடு நுழையமுடியாது' என்று அவருடன் வரும் கந்தர்வன்
சொல்லுவான்.

'உங்களுக்கெல்லாம் சிந்திக்காமல் இருப்பது எவ்வளவு கடினமோ,
எனக்குச் சிந்திப்பது அவ்வளவு கடினம்' என்று ஒருமுறை ரமண பக
வான் கூறினார். ஞானிகளுக்குத் தமக்கென்று ஒரு மனம் கிடையாது.
எனவேதான் அவர்களுக்கு உயர்வு-தாழ்வு, விருப்பு-வெறுப்பு, சுகம்-துக்கம்
என்பது போன்ற இருமைகள் கிடையாது.

மனம் நம் உடலின் உள்ளே இருந்துகொண்டு உடலை ஆட்டிப்படைக்கும் ஒரு சூக்குமப் பொருள். மனம் அசைந்தால் உடல் முழுதும் அசைகிறது. மனம் ஒடுங்கினால், நம் உடலையும் மறந்து, நாம் இன்ன இடத்தில் இருக்கிறோம், இன்னதுதான் செய்கிறோம் என்னும் நினைவின்றி சுழுத்தி அவத்தையில் அழுந்தி விடுகிறோம். மனம் அடங்க, அதனால் மனோவாயுவும் அடங்க பிரேதா அவத்தைக்குப் போய்விடுவோம். இவைகளால் மனமே சலனத்துக்குக் காரணம் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக் கனி.

மனம் ஒருவனுக்கு வயப்பட்டால், அவன் யோகம், ஞானம் எதும் செய்யத் தேவையில்லை. பெரியோர்களெல்லாம் தம் மனத்தை வயப்படுத்தவே தவம் முதலிய முயற்சிகளைக் கையாண்டனர். எத்தகைய யோக ஞானங்களும் ஒருநிலைப்பட்ட சித்தமில்லையேல் பலன் தராது. நமது ஞான வினை என்னும் முக்கலை ஒன்றித்தலும் முற்றுப் பெறும் வரை மனிதனுக்கு பரிசுத்தம் இன்றியமையாத ஒன்று. ஆதலால், மனத்தை வயப்படுத்த முயலவேண்டுமே அல்லாது மனத்தை முற்றிலும் அடக்க முயலக் கூடாது. ஏனெனில், மனம் அடங்கிவிட்டால் ஒரு காரியமும் நடைபெறாது.

மனம் சுத்த மனம், அசுத்த மனம் என இரு வகை. காம, குரோத, லோப, மோக, மத, மாச்சரியம் என்பவைகளில் விருப்பமுள்ள மனம் அசுத்த மனம். மேற்கூறியவைகளில் வெறுப்படைந்து ஒளிவீசுவது சுத்த மனம். இதைத்தான் "அறிவு" என்கிறோம். மனம்தான் இவ்வுலகில் காணப்படும் நிலையில்லாப் பொருட்களை அடையும்படி செய்து மனிதனைத் தாழ்த்துகிறது. இதே மனம்தான், இவைகள் நிலையற்றவை என்று அறிவால் உணர்த்தி வெறுப்பூட்டி, ஆன்ம ஞானத்தைப் பெறவைத்து உயர்த்துகிறது.

மனத்தினால் செய்யப்பட்ட தொழிலே தொழிலாகும்; மனத்தினால் விடுபட்டதே விடுபட்டதாகும். மனம் நசித்தால் சனன மரணமென்னும் பெரிய காடு நாசமாகும். மன மயக்கம் என்னும் வித்தால் மாயா மலம் என்னும் கொடிய நச்சு மரம் பற்பல துன்பம் என்னும் கிளைகளுடன் செழித்து வளரும்.

ஆசைப்பட்ட பொருட்கள் அனைத்தையும் விரும்பாமல் நீங்கியவர்களே மனமென்னும் வாசியை வென்றவர்கள். ஏனெனில், தீனியாசை, யோனியாசை ஆகிய இரண்டினில் யோனியாசையைச் சிலகாலம் வரை ஒத்திப் போட்டாலும், தீனியாசையை நீங்கி இருத்தல் கடினம். மருந்து உண்ணும்போது பத்தியம் இருக்கும்போதுதான் தெரியும் அதன் இன்னல். வைராக்கிய ஞானம் இல்லாதவர்கள், மானிடத் தோல் பொத்திய விலங்கிற்குச் சமம். நான் என்னும் அகங்காரத்தைத் தொலைக்காதவரை உண்மையான ஞானோதயம் கிட்டாது. ஞானோதயமாகாவிட்டால் பிரபஞ்சம் தோன்றும். அப்போது பிரும்மம்(பெருமம்) தோன்றாது. காற்றாடி போல் சுழலும் மனம் வயப்பட்டால்தான் அகந்தை நீங்கும். அகந்தையுள்ளவர் முத்தியை விரும்புதல் இருளைத் துணையாகக்கொண்டு சூரியனைப் பார்க்க முயன்றதுபோலாம்.

திருக்குறள்
***************
யானென தென்னுஞ் செறுக்கறுப்பான் வானோர்க்
குயர்ந்த வுலகம் புகும்.

இவ்வுலகத்தோரால் இனிமை எனக் கருதும் யாவும் எப்பொழுது எட்டிக்காய்போல் கசக்கிறதோ அப்பொழுதுதான் மனம் வயப்பட்டுள்ளது. திரண்ட மேகக்கூட்டம் பேய்க்காற்றால் எப்படிச் சிதறி ஓடிச் சூனியமாகி விடுதல்போல் கற்பனையால் மனம் நசிக்கும். நிறைவு - குறைவு, பெரிது - சிறிது நீங்கிய சமபக்குவத்தால் ஆனந்தத்தைத் தரும் பிரமபதம் சதாநித்தியமாகும். வெப்பமானது அக்கினியியிலிருந்து நீங்காமல் இருப்பதுபோல், தாழ்வைத்தரும் சஞ்சலம் மனதை விட்டு நீங்குவது மிகவும் கடினம். சலிக்கும் மனமே உலகமாம்.

மனம் எப்பொருளைப்பற்றி சதா சிந்திக்குமோ அப்பொருள் சித்திக்கும். எப்பொருளையும் மேன்மையாகப் பாவிக்க மேன்மையும், கேவலமாக நினைக்க கேவலத்தைத் தருவதாகவும் அமையும். ஆகவே, சகலத்துக்கும் மனமே காரணம்.

ஆகையால்தான் இவ்வளவு எழுதவேண்டி உள்ளது.

"கைஸா நிய்யத் அய்ஸா பரக்கத்"
எண்ணம் அப்படியோ அப்படியே வாழ்வு. அதாவது "எண்ணம்போல் வாழ்வு".

ஆன்மா:
*********
ஆன்மா ஆதியந்தமில்லாதது. அதுவே சீவனாகிய சிவன். சீவனை எந்த சக்தியாலும் கட்டுப்படுத்தவியலாது.
மனம் விழிப்பு நிலையில் மட்டுமே இயங்கும்.
ஆன்மா மேல்நோக்கிச் சென்றுகொண்டே இருக்கும்.
மனம் சலனத்தால் அலைபாயும் (குளத்தில் கல்லெறிந்தால் அலைகள் கிளம்புமாப்போல்).
சீவன் இல்லாத உடலில் மனம் இயங்காது.
ஆனால் மனம் உறங்கும்பொழுது சீவன் ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்கும்.

ஆக மனமும் ஆன்மாவாகிய சீவனும் வேறு வேறு.

எளிய தியான முறைகள்

எளிய தியான முறைகள்
**************************

பிரணாயாமம், மூச்சு பயிற்சி என்றால் என்ன?
***********************************************
இரண்டுமே ஒன்றுதான்.

இரேசகம்: 32 மாத்திரை அளவு

உயிர்க் காற்றை (வாசிக் குதிரையை) உள்ளே இழுத்தல்.

கும்பகம்: 64 மாத்திரை அளவு

அதை அப்படியே உள்ளே அடக்கி வைத்தல். இதுதான் வாசிக் குதிரையை அடக்குவது.

பூரகம்: 16 மாத்திரை அளவு

அடக்கியதை மெதுவாக வெளிவிடல்.

மாத்திரை அளவு:

"கண்ணிமைப் பொழுதும்,கைநொடிப்பொழுதும் மாத்திரைக்களவாம்." – பவணந்தி

எடுத்துக் காட்டு: "சிவசிவ" - 4 மாத்திரை

பிராணாயாமம்:

இரேசகத்தில் தொடங்கிப் பூரகத்தைச் செய்து இறுதியில் கும்பகத்தில்
நிறைவுசெய். உலகத்தார் உள்வாங்கி வெளிவிடும் கழிவுப் பொருளாகிய வாயுவால் செய்யப் பலனில்லை.

வளிப்பயிற்சி: மூச்சுப் பயிற்சி : வாசி யோகம்:

இவையெல்லாம் ஒன்றே.

ஆனால் வெளிக்காற்றை உள்வாங்கி வெளிவிடுவது இல்லை. உள்ளே இருக்கும் பிராண வாயுவை உள்ளேயே இழுத்து, அடக்கி வைத்துப் பின் மெதுவாக வெளிவிடுதலாம்.

நாகப் பாம்பு மூச்சு விடுவதைக் கவனித்து அதுபோலச் செய்ய வேண்டும்.

இது கைவரத்தான் "ஊசிப்பார்வையை நாசி நுனி மீது வைத்து" சூரிய, சந்திர
அக்கினி கலைகளை ஒன்ற வைக்க வேண்டும்.

அவரவர்க்கு எதுஎது கைவருகிறதோ அதிலிருந்து ஆரம்பித்துக் கொள்ளலாம். இதுவே முதல் படி.

"ஊசிப்பார்வையை நாசி நுனி மீது வைத்து" சூரிய, சந்திர அக்கினி கலைகளை ஒன்ற வைக்க வேண்டும்.

இரு கண்களாலும் மூக்கின் நுனியை பார்க்கவேண்டும். குவிந்த பார்வையாக
(ஊசி முனை போல) நிலை நிறுத்த வேண்டும்.

பிறவி அறுக்க எண்ணம் உதிக்கும் மனம் அடங்க வேண்டும். மனத்தில் சலனம்
இல்லாமல் வைக்க வேண்டும். மனத்தில், சிவனின் உருவமோ, குருவின் உருவமோ, கோவிலின் உருவமோ இருந்தால் மனம் காலியாக இல்லையே? சூனியம்தானே வேண்டும்.

ஞானக் குறள்
*******************
79. பேராக்கருத்தினாற் பிண்டத்தி னுண்ணினைந்
தாராதனை செய்யு மாறு.

வெட்டாத சக்கரமாம் பிரிவுபட்ட கண்களினால் கபாலக் குகையினுள்ளே அசைவற்ற மனத்தையும், நினைவையும் ஒன்றாகக் கருத்தில் கலந்து அகத்தவம் செய்தலே பிறப்பறுக்கும் வழி.

இன்னுமொரு வழி:

தியான முறைகள் பலதரப்பட்டவை.ஒவ்வொருவரும் தன் முறையே உயர்வு என போற்றிக்கொள்வர். தியானத்தால் சாதிக்க வேண்டியது என்ன?

மனமடங்கி ஒருநிலைப் படுதல். ஆணவம், கன்மம், மாயை (ஒழிதல் மிகக் கடினம்) வெறுத்துக் குறைத்தல். சகல உயிர்களிடத்தும் கருணை, அன்பு காட்டல். இனிய வார்த்தை சொல்லல்.

காலம் வீணாக்காமை. எக்காலத்தும் இறைச் சிந்தனையோடு செயல்படல். சும்மா இருத்தல் (சோம்பி அல்ல).

அகம்பாவமற்ற பணிவுடைமை. இதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?

முதலில் ஞானாசிரியன்(குரு) இல்லதவர்கள் செய்யவேண்டியது இரு முறைகள்:

1.எண்ணும் எழுத்தும் - தங்களுக்குப் பிடித்த ஒரு இறைநாமத்தை (சிவா,
நாராயணா, அம்மா, தாயே...) உச்சரித்தல். அப்படி உச்சரிக்கும்போது, கையில்
ஒரு மணிமாலை (ஏதாகவிருப்பினும் சரி. படிகம்தான் நல்லது. இல்லை!
இல்லை! உருத்திராக்கம்தான் நல்லது என்று யார் சொன்னாலும் செவிகொடாதீர்) வைத்துக் கொண்டு எத்தனை முறையென மனதிற்குள் எண்ணிவருதல் அவசியம்.

இதால், உச்சரிக்கும் மந்திரமும் எண்ணிக்கையும் மட்டும்தான் மனதில்
நிற்கும். மனமடங்கி ஒரு சுகம் கிட்டும்.

2. MEDITATION FOR DUMMIES
******************************
ஒன்றையும் நினையாது மூச்சுக்கற்றின் பாதையை மட்டும் நினைவினில்
நிறுத்தி, அந்த மூச்சு போகும் வழி, வரும் வழியைக் கூர்ந்து நோக்குதல். இவைகளில் ஏதாவது ஒன்றைக் கடைப்பிடித்தால் முக்கலையொன்றித்தல் (சூரிய, சந்திர, அக்கினி) தானாகவே கைவரும்.

இதையாவது செய்து பாருங்களேன்.

பி.கு: ஞானத்தினால் முத்திபெற்ற ஞானி இல்லை. நான் சென்ற வழியென்று கைகாட்டி மரம்போல் வழிகாட்டுகிறேன். அவரவர்க்கு அதது.
இதற்குக் காணிக்கை யாரும் அனுப்பவேண்டாம். காசு வாங்கினால் எனக்குப் பலிக்காது.

What? after death?

The problem of life beyond death has ever been a most fascinating one from time immemorial. Man has always been intrigued by the question, “What becomes of the Soul after Death?” The present volume, as the title suggests, treats in detail of the subject and furnishes an answer to the agelong question.

In recent times there has been much speculation on this problem. This had led to a lot of research work too. The fact of continuity of consciousness after physical death has come to be accepted as such by most of the modern thinkers, latest of whom, the famous scientist, Dr. J.B. Rhine, has expressed himself in favour of such belief. Many books have been written on this subject, but hitherto most of the works deal mainly with the astral or other spirit world. It has mostly been the study of the conditions in the Pretaloka which is merely one among the numerous supramundane planes beyond the grave. Spiritism, seance and the testimony of recognised mediums have for most part featured prominently in all such works.

This present book by Swami Sivanandaji Maharaj is a departure from the usual line in that it is based, to a great extent, upon authoritative scriptural texts and upon knowledge derived through reasoning, deep reflection and personal meditation. It throws a flood of light upon all aspects of post-mortem existence not adequately dealt with in other works. The book also gives valuable information about the different beliefs on this subject, of the various races and religions.

The portions giving the inner meaning and esoteric significance of the different practices and customs in connection with the dead form a most informative one. The appendix and the stories in the end and the very interesting poems in the beginning are most thought-provoking and highly inspiring.

We feel that the perusal of the present work will confirm man’s belief that ‘death is not the end of life’, that his actions here unfailingly react upon him in the ‘after state’ too and will stimulate his Vichara or power of investigation. We have no doubt that the reader will be helped to make a proper evaluation of the real worth of this physical existence upon the earth plane in the light of this new knowledge of the supracorporeal states of being.

The True Self

The True Self
*************

"Master," the disciple asked, "what exactly is the true self?"

The sage replied, "Ultimately, your true self is the Tao and the Tao is you."

"I find that hard to believe, Master. The Tao is great; I am insignificant. The Tao is powerful; I have but a little strength. The Tao is unlimited; I labor under many limitations. The Tao is everywhere; I can only be in one place at a time. As far as I can tell, the Tao and I are completely different. How can you say that I am ultimately the Tao and the Tao is me?"

Rather than to respond directly, the sage handed the disciple a bowl: "Go to the nearby river with this and use it to bring back some water, then we'll continue the discussion."

The disciple carried out the order, but when he came back, the sage looked at the bowl and frowned. "Didn't I tell you to fetch the water from the river? This can't be it."

"But it is, Master," the disciple was confused by the disapproval. "I collected the water by dipping the bowl into the river. I assure you that this water absolutely is from the river."

"I know the river quite well," the sage said. "All kinds of fish swim in it, but I don't see any fish in this water. Numerous animals come to the river to drink from it, and yet I see no animals in this bowl. Many children from the village frolic in the shallows of the river. Well, I see no children here either. Therefore, this cannot be the water from the river."

"Master, it is only a small amount of water, of course it cannot contain all those things!"

"Oh, I see," said the sage. "Well, in that case, I want you to go pour the water back into the river."

The disciple did so with a puzzled expression on his face. He couldn't help but wonder what had possessed the sage to act so strangely. He completed his task and returned.

"Is the water back in the river?" the sage asked. The disciple nodded.

"Good," said the sage. "That small amount of water you brought back is now the same water that touches the fish, the animals and the children. In fact, everything that the river is now applies to the water we were both looking at just a while ago.

"Think of the river as the Tao and the water in the bowl as your true self. From a limited point of view, that water seems very different from the river. It is understandable how one can be led to believe that the two are not the same and can never be the same. The river is far greater than the bowl of water, just as the Tao is far greater than an individual human being.

"Having carried water from the river, you can now see it from an expanded perspective. The river is the source of the water, just as the Tao is the source of our true inner selves. You saw this for yourself as you dipped the bowl into the river, so you insisted that the water was the same even when I tried to convince you it wasn't.

"When you poured the water back, you saw that the separation of the water from the river was only temporary. It's just like that for the true self. Our physical existence is only a temporary condition. The eternal truth is that our innermost nature comes from, and ultimately returns to, the Tao. When all is said and done, we and the Tao are one."

Just as the bowl contains the water in this story, we have physical bodies that contain our true selves. Having a bowl is useful in that it allows one to carry water from one place to another. Similarly, having a body is useful in that it allows us to experience the physical realm as a part of it.

Sometimes we identify with the body so much, we become attached to it and think of it as the self. That's like mistaking the bowl for the water. The water remains the same no matter what container it occupies. In the same way, your true self remains the essential "you" no matter how your body changes.

Just as the disciple learned a valuable lesson carrying water from the river and back to it again, we also learn from our experiences and various journeys through the material world. Just as the bowl of water is all by itself as it is being carried around, we can also feel alone and isolated as we move through life, working on our individual lesson plans. This feeling, reinforced by physical perceptions, can make us forget that we are all part of a greater self.

The bowl cannot hold water forever. It may be accidentally dropped and smashed to pieces one day, or it may develop cracks and break apart after years of use. Similarly, the physical body cannot last indefinitely. Accidents, injuries, illness or age will eventually render it unusable.

The water must return to the river. Even if the water isn't poured back, but spilled somewhere, it will still flow or seep its way into the river. Similarly, when the body is no longer a suitable vessel, the true self it contains must return to the source. Religious people may call this source God; atheists may call it the laws of nature; we call it the Tao. Whatever its label, it is our point of origin as well as our ultimate destination.

Just as the water becomes one with the river, the true self merges with the Tao. That's when we realize that the feelings of isolation and separation are illusory. You and I are never truly isolated or separated from the divine source of universal creation. We are never truly alone. Oneness, the Tao that unifies all, is the ultimate reality… of the true self.

The Third Floor

The Third Floor

One day, a wealthy man went to another village for a visit. There he saw an imposing mansion that stood three stories tall. He found it most impressive and complimented the owner on this great achievement. The owner thanked him and invited him in for a tour. Together they went up to the third floor, where they took in a commanding view of the countryside.

After the wealthy man returned to his own village, he decided he wanted the same thing. He summoned a master mason and described what he had in mind. The mason said: "You're talking to the right person – I'm the one who built that mansion!"

The wealthy man was pleased: "Great! Then you know exactly what I want. Please get started as soon as possible."

The mason assembled a crew and began building. The wealthy man had never seen a construction before, so he visited the site to take a look. What he saw there baffled him, so he asked the mason: "What is the crew doing?"

"Oh, they're working on the foundation."

"Why?"

The mason did not think the wealthy man was serious, but decided to humor him since he was footing the bill: "Because we build the first floor on top of the foundation – of course."

"But why do you need the first floor?"

Now the mason was certain the wealthy man was joking, so he played along: "Well, we want to build the second floor on top of the first floor."

"And you need the second floor for... what exactly?"

The mason was confused, because he could tell the wealthy man was completely serious. Not knowing what else to say, he replied: "Sir, obviously we'll put the third floor on top of the second floor."

"No! Stop!" The wealthy man exclaimed. "This is a big mistake. I'm glad I'm here to clear it up. I only want the third floor. You don't need to build the foundation and the first two floors. That ought to save us a lot of time and money!"

Doesn't this story seem ludicrous? Isn't it easy to understand that we must start at the bottom and work our way up? How can anyone expect to have the third floor without the floors below it?

But if it is really that easy to understand, why are get-rich-quick schemes still so popular? Can it be because we want to be wealthy (the third floor) but we don't want to work industriously (the foundation), save money (the first floor), and invest wisely (the second floor)?

How did diet pills become a $17 billion dollar industry? Can it be because we want to be thinner (the third floor) but we don't want to eat less (the foundation), exercise more (the first floor), and sustain this discipline over a long period of time (the second floor)?

Lao Tzu addresses this in Tao Te Ching, chapter 70:

My words are easy to understand, easy to practice
The world cannot understand, cannot practice

It is easy for us to understand that in order to achieve something, we must build the framework and create the necessary conditions. But something is lost when we go from concept to reality; our intellectual understanding does not translate to the real world. We still want something for nothing, even though we know that if it sounds too good to be true, it probably is. We still want shortcuts.

This is also something noted by Lao Tzu, in chapter 53 of Tao Te Ching:

The great Tao is broad and plain
But people like the side paths

It is not difficult to traverse the great Tao – it is a wide and flat road, perfect for travelers. We walk this road one step at a time. It is the essence of simplicity. What can possibly be simpler?

But simplicity doesn't seem to be what most people want. Rather than taking the certain path slowly but surely, people are enticed by the bright, colorful, flashing signs by the side of the road. These signs say things like "No Previous Experience Necessary" or "Lose Weight While You Sleep" or "Powerful New Technology! Results Guaranteed!"

This applies not just to life, but also to spiritual cultivation. Most of the time, wisdom comes to practitioners in bits and pieces rather than all at once. Conditioned by the endless promises of instant gratification in the material world, many find this lacking in excitement. Thus, they become dabblers of spirituality. If one particular path doesn't produce immediate results, they flutter to another.

Eventually, they discover that all this impulsive dabbling actually does very little to advance them spiritually. Tempting shortcuts lead them either to dead-end alleys, or right back where they started.

Usually, spiritual dabblers will not realize that they've been spinning their wheels going nowhere. They may even take pride in their "carefree wandering" through all the side paths. Although Lao Tzu's words are easy to understand and easy to practice, they simply cannot understand them, or put them into practical usage.

We all know the saying that the great thousand-mile journey starts with one step. We've all heard it many times, and it is indeed a timeless truth. But there is another part to it that is equally important: that first step is followed by another step, then another, and another, and so on until the great journey is completed.

In fact, it takes about two thousand steps to walk a mile, so a thousand-mile journey would equal to roughly two million steps. In order to have any hope of completing the journey, the traveler must be completely committed to taking every single one of those steps.

This realization may strike the aforementioned Tao dabblers as odd. Aren't we supposed to move through life with the effortless ease of wu wei? When we talk about the great journey as a combination of so many steps, doesn't it seem difficult and tedious?

This is a fairly common misconception in the West. In Asian traditions, the freedom of the Tao has always walked hand-in-hand with long-term, sustained discipline. The two are flip sides of the same coin.

The key realization is that diligent work doesn't have to be tedious. When you make it part of your life pattern, disciplined effort becomes natural. And when you engage in this natural part of your life, you discover in it an effortless ease and carefree joy all its own.

This is really the best way to cultivate. It is a down-to-earth and practical approach that emphasizes consistent action – the simple action of putting one foot in front of the other in the great journey. This is our discipline.

The Chinese would say this is cultivation with "feet stepping on solid ground." The side paths, with their endless promises of a third floor floating in midair, are nothing but illusions. The only real, solid ground we have is the broad and plain path of the Tao. You and I have already taken our first steps on it. Let us continue walking together on this great Tao… one solid step after another!